aynen bolivud filmi

bolivud'un tuhaf bir etkisi vardır kalbimde.

dört çocuk kocamustafapaşa'da bir müştemilatın içinde, anne baba uyutmuş çocukları çıkmışlar dışarı. çıkmak ne kelime, adeta atmışlar kendilerini sokağa... sinema izleyecekler. çocukları uyuttular nasılsa, bir akşamlık da olsa kendilerine kalmış bir zaman. sinemada raj kapor, film avare. o akşam sinemadaki yüzlerce insanın içinde huzursuzca bir çift, akılları müştemilattaki çocuklarda, sözümona muhabbet tazelemişler.

yıllar sonra ortaya çıktı bu kaçamak, olayı bir sabah kahvaltısında anlattılar. genel tepki, "ne cesaret ama."

"ne aşk ama" demedi kimse. ne cesaret ama...

en çok da kendileri şaşırarak bu işe, sanki o akşam evden kaçanlar başkasıymışçasına... bu hikaye bana gaz verdi ve "kimsenin anlamadığı müzikler dinleyen" biri olarak teybe koydum kimsenin anlamadığı müziklerle dolu kasetlerimden birini. o akşamki şarkılardan biri -selma'nın söylediği- dağıldı ortalığa...

"ne deliymişiz ya..." dediler, şarkı dönerken bantta. sonra şarkı susana kadar sustuk hepimiz. o günden beri aileden biridir nezdimde lata, mukeş, nergis, pakize, kapor...